RUTA PARDO DE CELA FOZ

(24-07-2010)
[ Fotos ]

Cecais porque nesta terra a climatoloxía semella ser máis irlandesa que galega, os bravos homes e mulleres de Cambre temos unha boa predisposición a asistir ás marchas que alí se celebran e este ano non ía ser menos a pesar das dificultades do calendario, así que estivemos Abraham, Abuín, Estíbaliz, Karina, Marante, Moncho, Monky e Segade, acompañados por Ana, María, Carlos e toda a familia de Marante. O resultado foi que coma case sempre, acadamos o trofeo ó club máis numeroso, que recolleu un servidor ó que por alí xa van coñecendo como “O abuelo”, sorprendente apelativo cando aínda non cheguei a semellante condición e cando ademáis te atopas co ilustre Salaverri que con 69 anos aínda tira que da gusto.

A puntualidade non é unha norma moi extendida nestes eventos, así que a iso das 10 saímos dispostos a completar os 86 qmts previstos, facendo primeiro un percorrido turístico pola vila para despois saír por Mañente cara a Vilaronte, Santa Cilla e San Acisclo. Aquí despois de baixar a Rega xiramos cara a Carballido na primeira rotonda, facendo unha “V” e voltando a San Acisclo 300 metros máis adiante para xirar á esquerda e afrontar a longa recta de case que 5 qmts ata Ferreira.

Na saída acordamos ir en grupo, pero sen deixar de tomar isto con todo o excepticismo do mundo dadas as experiencias anteriores, nas que formamos un montón de grupos de un só ciclista cada un. Pero esta vez sí que o fixemos,  de verdade, ata o punto de recibir a desagradable visita do “home do mazo” e consecuentemente rodar case toda a marcha de pechacancelas, escoitando o ronco soar do motor diesel do coche basoira detrás de nós. É sorprendente o nivel medio que hai nestas cicloturistas de pouca participación, pois a pesar de ir por veces cun ritmo máis que aceptable, como te descuides un anaco non che queda ninguén xa por detrás.

En Ferreira tiramos dirección Alfóz para afrontar a cara oeste do alto do Pouso e na cume coller cara a Oirán e a Cazolga donde nada máis cruzar a ponte estaba o avituallamento. Seguimos por Lourenzá donde atopamos a Javitrón e Carmen sacando fotos, e collemos dirección Masma pola nova estrada que tira cara arriba durante aproximadamente 1 qmt ó 8%, para despois baixar un anaco e enlazar coa estrada que ven de Mondoñedo e subir outra vez o Pouso pola vertente contraria, con rampas do 5 ó 8% durante uns 4 qmts de cómodo e bo firme. Baixada a lume de viqueira cara a Alfóz e volta por Ferreira para afrontar a subida a Moucide, duns 2 qmts tamén con rampas do 8% e donde xa se deixaba sentir con forza o Lourenzo.

Os últimos 10 qmts desde Moucide a Forxán, xa pretiño da chegada, eran de terreo favorable para rodar a bo ritmo en grupo e permitíndonos o luxo de adiantar a 3 ou 4 ciclistas solitarios. Aquí xiramos á dereita para atopar as primeiras rampas do Pico da Lebre, seguindo as indicacións no chan da distancia que quedaba para chegar arriba. Pasaban lentas as marcas e a dureza das rampas ía en aumento, ata tal punto que algún quedou sorprendido de cómo as gastan por alí, xa que abonda moi pouco treito para coñecer a tremenda dificultade que significa mover un desarrollo cicloturista de 27 dentes.

O malo que ten coñecer o terreo que se pisa, é que a un lle entra a preocupación pola saúde dos colegas ante semellante reto. Por iso e moi ó meu pesar, optei por quedarme na capela do Bispo Santo para rezar por eles, coa satisfación de que os meus rezos foron escoitados e todos subiron e baixaron sans e salvos. As facianas reflectían diferentes sensacións, pero voume quedar con que polas súas cabezas ronda a idea de que aquí hai que voltar e como dixo o noso Arenke, que hai que apuntarse ó club dos 29 dentes.

Todo foi positivo xa que de todo se sacan boas ideas para mellorar, pero se teño que quedarme con dúas cousas, serían estas de menos a máis:
1.- A sensación inmellorable de equipo unido que deixamos por alí¡!!!!????.
2.- Sen que ninguén se sinta ofendido/a, non podo por menos que expresar a miña admiración por Super Estíbaliz. A rapaza xa de feito levanta admiración por si soa, pero montada na bicicleta vai camiño da perfección... e aínda segue solteira!!!. Manda carallo!!!.

Bueno, pois rematamos a faena cuns pinchos, donde ademáis recibimos os trofeos ó club máis numeroso, ó club máis lonxano, ó participante máis xoven (Abraham) e ás dúas únicas rapazas participantes, Estíbaliz e Karina. Despois o grupo dividiuse en tres, uns marcharon para a casa e mentres outros quedaron no bar vendo como Contador as pasaba canutas para sacarlle uns poucos segundos a Andy e deixar sentenciado o seu terceiro Tour, os terceiros e máis listos, fomos disfrutar da praia de Llas para aproveitar a estupenda tarde que se presentaba, cousa non moi frecuentes nesas latitudes.

Remato a crónica suliñando que Foz é terra de mariñeiros, donde a xente e nobre pero tamén moi dura e esixente. Non vos imaxinades a cantidade de “broncas” que me botaron pola noite mentres facía a obrigada ronda polos bares, máis ou menos deste estilo: Pero que pasou?. Estiven agardando que chegárades ata as dúas e tiven que irme xantar!. Chegastes de últimos!.

Optei por non dar explicacións que soasen a disculpa e deixar que baixo o efecto balsámico dos vapores etílicos algún fose capaz de afirmar rotundamente: Eu ó pico da Lebre non son capaz de subir nin andando!!!. Os nenos e os borrachos nunca minten.